Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 3 / 2021

Αυτή είναι πρόσφατη φωτογραφία από το Αθήναιον, τον γνωστό κινηματογράφο στο Τέρμα Αμπελοκήπων, στην Αθήνα. Το μέρος είναι εγκαταλειμμένο εδώ και καιρό. Στην είσοδο, αν προσέξεις τη φωτογραφία, έχει στρώσει ένας άστεγος τα πράγματά του για να κοιμάται. Έτσι κι αλλιώς, το σινεμά δεν προβλέπεται ν’ανοίξει.

Βλέπουμε εδώ, ξεκάθαρα, τα «θετικά» αποτελέσματα του lockdown: οι άστεγοι βρίσκουν σπίτι στα ερείπια της Αθήνας!

Πρέπει να είναι κάποιο σχέδιο των κυρίων Κούλη και Χαρνταλιάν για να στεγάσουν επιτέλους τους άστεγους...

Υποθέτω πως αυτοί που, παλιότερα, μας έλεγαν ότι το lockdown είναι καλό επειδή κατέβηκαν αρκούδες στους επαρχιακούς δρόμους και σκίουροι χοροπηδάνε πάνω στις ταράτσες της Αθήνας μπορεί να νομίζουν τώρα ότι κυριολεκτώ, ότι όντως είναι καλό που διαλύονται τα πάντα και οι άστεγοι πάνε να μείνουν μες στα ερείπια...

Athens, slum city...

Το λογικό, βέβαια, θα ήταν, εδώ και χρόνια, οι κυβερνήσεις να είχαν φροντίσει για τους αστέγους. Να είχαν φροντίσει, γενικά, κανένας άνθρωπος να μην μπορεί να πέσει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Αυτό σημαίνει να έχεις σοσιαλιστικό κράτος, όχι οι άλλες σαχλαμάρες που λένε. Σοσιαλιστικό κράτος είναι να υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας κάτω από τον πολίτη που να μην τον αφήνει να εξαθλιωθεί.

Δεν έχεις εισόδημα; Σου δίνει ένα βασικό εισόδημα.

Δεν έχεις σπίτι; Σου δίνει μια γκαρσονιέρα άμα είσαι μόνος, ή ένα δυάρι αν έχεις οικογένεια.

Έγιναν ποτέ τέτοια πράγματα; Ποτέ. Πού πάνε όλα τα λεφτά που δίνουμε στους φόρους;

Και, αντί να μεριμνήσουν για τον πολίτη, τι κάνουν;

Lockdown.

Για να βγουν, στο τέλος, κι άλλοι στον δρόμο.

*

Πριν από κανένα χρόνο είχα σχολιάσει πάλι για τους κινηματογράφους. Λίγο πριν από το πρώτο lockdown είχα πάει σινεμά, και ήταν ελάχιστος κόσμος στην αίθουσα. Όταν έπεσε το lockdown, σκέφτηκα: Και τι θα συμβεί τώρα με τους κινηματογράφους; Και είχα προτείνει κάτι που θα μπορούσε όντως να γίνει. Συμπεριλάμβανε, μάλιστα, και μάσκες το σχέδιο. Τώρα λέω: γάμα τις μάσκες· δεν χρειάζονται. Μόνο καλός εξαερισμός μέσα στην αίθουσα χρειάζεται· οι θεατές να κάθονται με δυο θέσεις κενές ανάμεσά τους (εκτός αν ήρθαν μαζί)· και να προσέχουν να εισέρχονται και να εξέρχονται αραιά από τον κινηματογράφο προς αποφυγή συνωστισμού.

Είναι αυτό επικίνδυνο για την υγεία μας;

Δες τώρα, με το lockdown, τι γίνεται έξω από τα σουπερμάρκετ, έξω από τις τράπεζες, έξω από τα ταχυδρομεία. Δεν είναι αυτό πιο επικίνδυνο για την υγεία, αν υποθέσεις πως κυκλοφορεί «φονικός ιός» εφάμιλλος του Μαύρου Θανάτου;

Αλλά έχουμε πει ότι δεν υπάρχει λογική. Υπάρχει μόνο κορονοχούντα.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]